 |
 |
|
Succesvol einde van een mooi avontuur
|
15 Januari 2010 | 15:05:38
door Mark Diebels
Op 15 januari 2010 kwam een succesvol einde aan een mooi avontuur. In het bijzijn van Right to Play vertegenwoordigers Joke Snelders en Michel van Keulen overhandigden wij een cheque aan ambassadrice en tenniskampioene Miriam Oremans. De eindstand van onze sponsoropbrengst was een verbluffende 10.902,- !
De taart bij deze feestelijke overhandiging, die plaatsvond bij Boudewijn Sport in Tilburg, was meer dan op zijn plaats vond Miriam: 'Een geweldige prestatie die ik niet na zou doen'. Ook Joke en Michel waren vol lof: 'Dit soort particuliere acties zijn een bron van inspiratie. Het helpt kinderen die het nodig hebben én geeft ons enthousiasme. Voor ons zijn het de krentren uit de pap als wij zulke bedragen voor het goede doel in ontvangst mogen nemen!'
Voor ons was het een extra stimulans voor een -op zich al- prachtige tocht. Als je zelf de uitdaging aan gaat maar je kunt ook bijdragen aan een betere wereld voor anderen, dan kun je extra tevreden zijn als het allemaal lukt. Van tevoren hadden wij nooit durven hopen om bijna 11.000,- binnen te halen. Ons 'doel' van 7.500,- vonden wij allebei van tevoren al veel te ambitieus, maar ja je moet toch iets noemen... Het was daarom hartverwarmend om te merken hoeveel mensen hebben gedoneerd, grote en kleine bedragen. We kunnen de sponsors niet genoeg bedanken.
Bijna op de kop af één jaar geleden startten wij onze actie. Tilburg-Parijs-Dakar 2009 sluiten we nu af: veel en mooie herinneringen, een bescheiden bijdrage aan een iets betere wereld en een groot gevoel van dankbaarheid.
|
Afronding sponsoractie met Miriam Oremans
|
08 Januari 2010 | 10:46:35
door Mark Diebels
De succesvolle sponsoractie met onze fietstocht naar Dakar wordt officieel afgesloten op VRIJDAG 15 JANUARI 2010.
Om 11.00u overhandigen wij de definitieve cheque aan Miriam Oremans, ambassadrice van Right to Play. Zij heeft de tocht op 30 augustus jl. officieel gestart en is nu weer van de partij. Een van onze belangrijkste sponsors (Boudewijn Sport) stelt belangenloos ruimte beschikbaar.
Geinteresseerden zijn van harte welkom op vrijdag 15 januari om 11.00u, adres: Besterdring 225a Tilburg.
De opbrengst en statistieken
|
16 November 2009 | 20:29:26
Tilburg-Parijs-Dakar
Deelnemers totaal: 32
Liters water per dag: gemiddeld 4
Hoogste temperatuur: 50 graden
Laagste temperatuur: - 2 graden
Hoogste punt: 2.408 m (Andorra)
Aantal landen: 9
Kilometers gereden door ons: 7.749 km
Lekke banden: 0
Gebroken spaken: 4
Tent opzetten: 53 x
Uren op de fiets: 364 uur en 26 minuten
Gemiddelde snelheid: 21,25 km/u
Eindklassement: Maartje 3e plaats bij de vrouwen, Mark 7e bij de mannen
Opbrengst sponsoractie: € 10.902,-
(per fietsdag € 170,-, per kilometer € 1,40)
Sponsors bedankt!
Pageviews van dit weblog: totaal bijna 22.500!
Gehaald!!
|
15 November 2009 | 14:26:39
door Mark Diebels
Ja,ja...we hebben het geflikt! Gisteren hebben we de eindstreep gehaald en zijn we heelhuids in Dakar aangekomen. Hoera! Voor ons nog een beetje onwerkelijk want het doel dat wij onszelf hebben gesteld is "gewoon" gehaald. Is er leven na Dakar, na het afscheid van onze fietsmaten (en soms fietsvrienden), na het stoppen met fietsen? Het kostte de spreekwoordelijke bloed (schaafwond na val),zweet (spreekt voor zich) en tranen (van blijdschap en trots bij aankomst). Feestje hier natuurlijk met Afrikaanse dans en Maartje die als derde vrouw het podium haalde; het was immers ook een "wedstrijd". De komende dagen laten we de ervaringen eens rustig op ons inwerken, want het was in één woord: GEWELDIG.
Dakar komt in zicht
|
11 November 2009 | 12:34:54
door Maartje
Na verwoede pogingen om een goede internet verbinding te krijgen blijkt maar weer dat je met veel geduld een heel eind komt; ook hier in Afrika.
Dat geduld hadden we ook weer nodig bij de grensovergang van Mauretanie naar Senegal. In de hitte wachten tot de chef van de douane tevreden was met zijn kado. Aanvankelijk wilde hij een fiets, daarna een brandweerwagen en uiteindelijk gewoon geld. De onderhandelingen duurden uren, waarna het weer lastig opstarten was.
Senegal doet gelijk heel anders aan dan Mauretanie, de mensen zijn opener, het is er wat ontwikkelder en de overgang naar de grote stad Saint Louis is enorm. Het krioelt hier van de busjes, taxis, verkopers, etc. We kamperen aan het strand op een nette camping en voor het eerst in 10 dagen is er stromend water en alcohol. Dat was een toevoeging van Mark die zijn eerste Senegalese biertje gisteren dronk, een fles van 630 ml van het merk Gazelle!
Dat pilsje was zeker verdiend na de zware maar o zo prachtige etappe, over onverharde weg, door het nationale park, een broedplaats voor vele vogels. De flamingos in verschillende kleuren vlogen op, de ibissen cirkelden in de lucht en de wrattenzwijnen kruisten ons pad.
We rijden langs de kust en de houten Afrikaanse vissersboten worden door vele gespierde armen, toevoeging van Maartje, uit het water getrokken. Een prachtg schouwspel, ook omdat de verse vis op het strand meteen verkocht wordt aan groepen vrouwen in mooie gekleurde gewaden.
Een rustdag en dan nog drie etappes, Dakar staat al op de paaltjes langs de weg. Een overwinning zit er niet meer in maar het volbrengen van de tocht lijkt te gaan lukken...insjallah
Sahara overwonnen!
|
11 November 2009 | 11:38:00
door Mark Diebels
De zon schijnt op de gele zandduinen tegen een blauwe lucht, het is 50° C in de zon en we hebben nog 45 km te gaan naar Nouakchott. Zo spijker je je aardrijkskunde nog wat bij: dat is de hoofdstad van Mauritanië. Daarna geen woestijn meer en kunnen we zeggen dat we de Sahara zijn overgestoken...en hebben overleefd!
Terugkijkend hadden we meteen het idee dat we in Afrika waren zodra we het land binnen kwamen: andere mensen, hutjes van ijzeren platen, kleurige gewaden en grazende kamelen.Mauritanië is een van de armste landen van de wereld maar toch worden we overal met een glimlach ontvangen. In een dorpje (letterlijk vijf hutjes bij elkaar) is altijd wel een Coca Cola te kopen voor 200 ouygias (50 cent).
De desertcamps zijn ook een belevenis. De ene dag bij een oase met een tuinslang aan een palmboom en dus de beste douche van de trip, de andere dag op een zandvlakte, waar je in de verte water zag glinsteren, maar wat natuurlijk een fata morgana was. De woestijn-kolder slaat soms toe: op een lang heet recht stuk groette een van de deelnemers een man aan de kant van de weg, om er bij het omkijken achter te komen dat het een autoband met een stapel stenen was... We noemen hem voortaan Monsieur Michelin!
De duinen en zandvlaktes zijn spectaculair en precies wat je van de Sahara verwacht. Zeker in het ochtend- of avondlicht levert dat mooie foto's op (zie bike-dreams.com). 's Ochtends vroeg vertrekken om de grootste hitte voor te zijn lukte wel met de gunstige wind. Al met al zijn we trots dat we de Sahara overwonnen hebben, ook al duurde dat twee weken fietsen. Achteraf valt het altijd mee, toch?
Dakhla
|
31 Oktober 2009 | 11:26:20
door Maartje en Mark
1000 km gefietst in 7 dagen. En dan ben je in Dakhla, op een schiereiland aan de Atlantische kust van de Westelijke Sahara.Officieel is het Marokko maar dat is omstreden want ook de Saharis maken er aanspraak op. Veel militairen en VN waarnemers en gisteren zelfs een VN konvooi.
Hier in de stad is het weer een drukte van jewelste met winkeltjes en koffiebarretjes maar de afgelopen dagen hebben we alleen een paar verlaten dorpen en tankstations gezien. En natuurlijk eindeloos veel woestijn. Nog niet de zandwoestijn maar rotsig en met kleine bosjes. Kilometers en kilometers lang. Hoogtepunten van zulke dagen zijn dan overstekende kamelen, dat ene tankstation met koffie en natuurlijk wel iedere dag de lunchtruck.
Aan het eind van de dag is het weer spannend op wat voor plekje het desertcamp is opgeslagen. Geen faciliteiten, geen stromend water, alleen zand en rotsen. Zijn er bosjes om achter te plassen of moet je gewoon een heel eind lopen? Douchen doe je met een fles water behalve die ene keer dat we in zee konden zwemmen, dat was een bonus. De route loopt namelijk voor een gedeelte langs de kust. Omdat we in de Westelijke Sahara zijn komt er dan iedere avond een politieauto bij het kamp staan. Om ons te beschermen? Of om ons in de gaten te houden?
De temperaturen verschillen per dag. De dag van 174 km was het 44 graden op de fiets! De andere dagen is het wel koeler maar nog altijd boven de 30 graden. Veel drinken dus. Met de wind hebben we ontzettend mazzel gehad zodat we soms snelheden halen van tegen de 35 km per uur. Al met al gaat het dus goed en ook al zie je een beetje op tegen de lange, eentonige dagen, als je met een groepje rijdt dan valt het reuze mee.
Over drie dagern verlaten we Marokko en beginnen een nieuw hoofdstuk in Mauretanie.
Nog 12 etappes, 6 desertcamps en 2 rustdagen.
M&MinM
|
24 Oktober 2009 | 17:32:34
16 oktober het begin van de herfst vakantie. Mijn schoonzus en haar vriend zijn al sinds eind augustus aan het fietsen. Ze komen nu aan in Marrakech, reden voor ons om een vliegticket en een hotel te boeken. Met zijn vijven gaan we Maartje en Mark aanmoedigen. Ko, de moeder van Maartje, Adam, haar broer, Alex en Arwen, haar twee nichtjes en ik.
We zouden op ongeveer de zelfde tijd aankomen in Marrakech. Maartje en Mark op de fiets, en wij met het vliegtuig. Na lang gezocht te hebben, eerst naar onze eigen accommodatie en later naar de camping van Maartje en Mark, kunnen we elkaar eindelijk begroeten. Het is ondertussen al donker, maar de sprookjesachtige sfeer op de camping met palmbomen en veel mozaïek is toch goed te onderscheiden. Samen genieten we van een ‘thé à la menthe’, een zoete variant van munt thee.
Ze zien er erg goed uit, ondanks hun nieuwe pandabeerachtige uiterlijk. Alle dagen een zonnebril en een fietshelm op je hoofd geeft een bijzonder effect van bruine en witte vlekken. We krijgen meteen een rondleiding op het kamp. Wat bestaat uit een berg fietsen, een enkel tentje en twee prachtige brandweerauto’s. Al snel blijkt dat Bikedreams deze tocht bijzonder professioneel georganiseerd heeft. Alles is tot in de puntjes verzorgd, en dat geeft ons, als familie, natuurlijk een goed gevoel. Maartje en Mark worden niet zomaar aan het lot overgelaten, het is een groep mensen die naar elkaar omkijkt en voor elkaar zorgt als het nodig is.
De volgende dag hebben Mark en Maartje een rust dag. Wij besluiten om de dag door te brengen aan het zwembad bij ons hotel. Al luierend onder de baldakijnen hebben we genoten van verhalen over het fietsavontuur en konden moeder en dochter eindelijk bijkletsen. Na een dag samen eten en zwemmen, gaan we allemaal vroeg naar bed. De volgende ochtend om 07:00 hervatten Maartje en Mark hun fietstocht en wij gaan ze uitzwaaien.
Terwijl de zon opkomt en het hele landschap oranje kleurt, wordt het fietskamp opgebroken en maken de fietsers zich klaar om te vertrekken. Het is mooi om te zien hoe dat allemaal in zijn werk gaat: Als een goed geoliede machine zorgt de groep er samen voor dat alles opgeruimd wordt en iedereen op tijd klaar is. Vanwege het lastige navigeren door Marrakech is er voor gekozen om allemaal samen te vertrekken. Voor ons is dat natuurlijk ook het leukste om te zien. Daar gaan ze, de warme dag en heleboel bergen tegemoet. Nog ongeveer 3084 km naar Dakar te gaan. Succes!!!! A4&KK
Atlasgebergte is top!
|
22 Oktober 2009 | 18:11:42
door Mark Diebels
Met uitzicht over de Atlantische stranden is er tijd om terug te blikken op de afgelopen tijd. In totaal zijn wij drie keer de Atlas overgestoken, steeds een nieuwe ervaring. Het landschap is adembenemend, en vanwege de hoogte valt het reuze mee met de hitte. De eerste ervaring met de Atlas was de tocht over de Col du Zad: in feite een klim van 140 km lang, gevolgd door een afdaling van 39 km. Over een groene hoogvlakte met geitenhoeders en schapenherders, vrouwtjes die bij de put water halen, afgeragde Mercedestaxi's met minimaal zes passagiers en schitterende bergen om je heen.
Één middag reden we door een nauwe kloof met rode, ruige rotsen en hoog boven ons berggeiten die over het randje liepen. Uitkijken dus voor afbrokkelende keien! Om de bocht stond ineens onze kasbah: een groot versterkt lemen 'hoeve' waar van oudsher de rijke boeren woonden. Daar overnachtten we, met de tent op het dak onder een heldere sterrenhemel.
De volgende ervaring was de pas over de Tiz-n-Tichka. Midden in berbergebied, heel vriendelijke mensen. Ondanks dat ik twee dagen ziek was toch gefietst en dat was afzien. Geen kracht in de benen maar wel moeten klimmen naar meer dan 2.000m. Maartje heeft me erdoorheen gesleept! Wondermooi want boven waren er grote uitgestrekte vlaktes, met niets te zien dan de weg, wat kamelen, zand en stenen. Ineens draai je een bocht om en blijkt er een afdaling te zijn naar een lagere vlakte: van boven zie je tussen dat zand en die rotsen dan in de verte een groene oase met overal palmbomen! Gelukkig geen fata morgana...
Na onze rustdag in Marrakech, waar wij bij konden komen samen met de familie van Maartje, klommen we over de laatste serieuze col: Tiz-n-Test. Een weg die door alle sultans van Marokko voor onmogelijk werd gehouden maar door de Fransen 'gewoon' werd aangelegd! De bergen zijn ruig en gelig, in elk berberdorpje Coca Cola en satellietschotels en in hotel camping Bellevue op de top van de berg geen douche maar een pijp uit het plafond waar koud water uit druppelde. Dat is Afrika voor fietsers. De zonsopkomst maakt dan alles goed. Boven de wolken beschijnt de zon de toppen en diep beneden ligt nog een dorpje in de schaduw. Mooi licht en roofvogels in de lucht.
Voor ons zijn de afgelopen dagen in het Atlasgebergte letterlijk en figuurlijk het voorlopige hoogtepunt van onze trip. We zijn gewend geraakt aan de Marokkanen, hun geld, de twee uur tijdverschil, de kip met citroen-tajine (lokaal gerecht) en de rijvaardigheid van ezelkarren vrachtwagens. Nu staan we op de drempel van de Sahara: overmorgen beginnen de lange hete zandetappes, van het ene wild kamperen naar het andere. Andere ervaringen, andere uitdagingen. Mijn teller staat op 5.415 km, nog ongeveer 2.300 vlakke kilometers te gaan in 19 etappes. Dakar is nog ver...
Marokko: even wennen
|
09 Oktober 2009 | 14:35:49
door Maartje Knoop en Mark Diebels
En dan ineens ben je in Marokko. Nou het kostte natuurlijk wat geduld bij de grens. Iedereen moest een formulier invullen, op een stempel wachten. Ondertussen werd er een vrouw geslagen die ook Marokko binnen wilde. Maar even net doen of je het niet ziet en beleefd blijven tegen de douane. Toen bedacht een of andere beambte dat we allemaal getemperatuurd moesten worden. Als je verhoging had mocht je niet naar binnen i.v.m. de Mexicaanse griep. Iedereen stond te zweten in de zon, maar niemand had verhoging. De trucks hadden ook nog wat extra inspectie nodig maar na veel heen en weer geloop was het in orde en konden we beginnen aan de eerste 20 km in Marokko naar de camping. Er was zowaar een fietspad langs de lange boulevard.
Waaraan moeten we dan wennen ?
Aan het weer: de afgelopen dagen hadden we temperaturen van 35 tot 38 graden. Zeker als je dan net in de beklmming zit gutst het zweet je langs de benen en armen. Daarom vertrekken we elke dag ook voor dag en dauw: 06.00u ontbijt en uiterlijk 07.00u op de fiets. In de ochtend is het fietsen het mooist, met optrekkende mist en het land dat ontwaakt. De nachten zijn koel dus slapen na een fietsdag is geen probleem...
Aan het verkeer: na de eerste 20 km in Marokko geen fietspad meer. Auto's en vrachtwagens die hun uitlaatgassen uitblazen, druk toeterend en die meestal de verkeersborden en tekens zien als suggesties, in plaats van regels! Over het algemeen geen probleem, maar je moet blijven opletten, want naast het verkeer heb je ook nog drempels, gaten in de weg en dode katten die je met ontwijken.
Aan de mensen: overal langs de wegen staan mensen te wachten. Op een bus, op een taxi, op ??? (altijd opletten als je wilt stoppen om te plassen dus). Er wordt geroepen naar je, gezwaaid, geseind. Helaas zijn een aantal fietsers van de groep ook bekogeld met stenen door baldadige jongeren. Over de reden hiervan hebben we heftige discussies gehad maar niemand kon het vertellen.
Ook is onze medische man Didier overvallen. Hij moet nu helaas terug naar Belgie. Hij was degene die altijd onderweg een heerlijke lunch verzorgde en alle kleine kwaaltjes wist te behandelen.
Verder is Marokko een islamitisch land. In de dorpen en de bergen lopen alle vrouwen met hoofddoek. Tot nu toe heb ik gewoon in fietskleren gefietst maar heb altijd een doek bij me om de vrouwelijke vormen te bedekken mocht het nodig zijn.
Aan het landschap: het rifgebergte waar we afgelopen dagen doorheen zijn gefietst is veel droger en ruiger dan de bergen in Spanje. Er wordt hier veel verbouwd, maar de oogst is al binnen en de velden zijn geploegd, dus wat er precies verbouwd wordt weten we niet. De wegen zijn eigenlijk prima, maar soms niet goed aangegeven. Kaart en routebeschrijving helpen dan toch voldoende om op de plaats van bestemming te komen.
Kortom: even wennen maar wel genieten. Omdat het zo bijzonder is om hier te fietsen wordt de zware inspanning zo vergeten. Maar een rustdag als vandaag is ook echt nodig om bij te komen van de afgelopen dagen en zeker ook om op te laden voor de 7 fietsdagen naar Marrrakech die gaan komen. Morgen is de zwaarste: 179 km met een klim naar 2100 m in het Atlasgebergte. Een echte Marokkaanse mintthee houdt je dan op de been/fiets.
etappes nog te gaan: 32
|
|
|
|
|
